Aqaba

We zijn er. We hebben de challenge aanvaard en volbracht. Zoals Marten al eerder schreef, heeft de Volvo zich uitstekend gedragen (de teller is uitereindelijk op 5260 km komen te staan). Op de befaamde koplamp na, hebben we het zonder kleerscheuren volbracht. Er zijn andere teams die over de kop zijn geslagen in Syrië of zelfs een uitgebrande motor hebben gehad. Desalniettemin zijn alle teams (met of zonder auto) aangekomen in Aqaba.

Eergisteren was de officiële finish in het Movenpick hotel met een praatje van de Nederlandse ambassade en de groepsduik in de Rode Zee. Ik vond het werkelijk een fantastisch avontuur en heb genoten van alle culturen die de revue hebben gepasseerd. Syrië was voor mij zowel het diepte- als het hoogtepunt. De grens overgang was inderdaad een poppenkast, maar met het motto: "nu even vervelend, morgen goed verhaal" valt het nu alweer mee. Het hoogtepunt waren voor mij de lieve en oprechte Syriërs.

Zoals gezegd is de challenge volbracht en is tijdens onze reis het Erasmus MC-Sophia al begonnen met de selectie van de 10 kinderen, die mogen deelnemen aan de Hoogvliegers-NLR dag. De dag staat gepland op 18 september a.s. en hoop jullie dan ook via deze blog hierover te berichten. Bij deze wil ik graag alle sponsoren ook bedanken en ook alle mensen die de blog onderweg hebben gevolgd.

Morgen gaan we nog de Wadi Rum woestijn in, om daarna naar Israël te gaan en ons vliegtuig terug naar huis te nemen.

Groetjes, Nick

Finish!

We zijn in Aqaba. De rit is voltooid, de challenge volbracht.

Was het eigenlijk wel een uitdaging? Nee, het was een avontuur. De Volvo heeft ons geen moment in de steek gelaten en heeft ons naar de meest interessante plaatsen gebracht. Praag en Boedapest met hun haast betoverende schoonheid, maar ook het natuurschoon onderweg. Iedere dag werd de omgeving een beetje droger. Van de prachtig groene bergen in Tsjechië en Slowakije tot de hoogvlakten van Midden-Turkije en de stoffige droogten in Syrië en Jordanië. Maar er is ook heel veel cultuur voorbij gekomen. Waar kathedralen en paleizen groot goed zijn in Europa, bepalen gesneuvelde citadellen het beeld van de Midden-Oosten steden. In Syrië waren het Aleppo, Damascus en Crac de Chevaliers, in Jordanië was het Amman. Maar bovenaan staat natuurlijk – niet te vergeten – Petra! Wat een beauty! Niet alleen haar schoonheid, maar ook de omvang is overweldigend.

Maar wat blijft me nou het meest bij?

In Praag waren dat de zeer opdringerige proppers van het “Cabaret”. Jaja, cabaret.. Shows met veel vrouwen in bikini, dus. En de dancefeesten in oude kathedralen. “Tuurlijk, waarom niet? Omdat het kan!”

In Boedapest was dat de sereniteit en het druilerige weer. En natuurlijk de goulash. Maar vooral ook de onderdanigheid van de mensen in het hotel. Elk stofje in de zojuist schoongemaakte kamer, was een smet op hun blazoen. Ze kwamen dan weer in het reine door het schenken van een fles Hongaarse rode wijn.

Sofia. Tsja.. Shaslick..

En dan Istanboel. Deze stad ademt zoveel geschiedenis, maar beslist geen vergane glorie. De tijd heeft hier absoluut niet stilgestaan, maar tegelijkertijd voelt het alsof je in het oude Byzantijnse Rijk rondwandelt..

In Göreme, het bekendste plaatsje in een natuurpark in Midden-Turkije, gekenmerkt door z’n in puntvorm afgesleten witte bergen, waren het de toeristenprijzen en het gebrek aan dienstbaarheid van de mensen. De plek op zich is bijzonder en zeker een must-see, maar ze zijn zo gewend aan toeristen, dat ze het een beetje beu zijn. Reserveer je een grotkamer in zo’n berg, word je met veel stampij in het schuurtje gelegd. “I recommend you this meal, sir. Very good, very special, special of the house, sir.” Jaja, die kennen we. Die hebben jullie natuurlijk nog kant-en-klaar op de plank liggen. Maar dan toch maar bestellen. Nog nooit zo een DROGE hap gehad..!

In Syrië, daarentegen, zijn de mensen zo open en hartelijk tegen buitenlandse gasten! Ze hebben nog niet veel toerisme, en zijn ons dus nog niet zat. Ook liet ik me vertellen, dat ze worden opgevoed met de gedachte dat je reizigers altijd moet helpen. Vaak komen mensen dan dus ook spontaan op je af, om te vragen of je hulp nodig hebt. Wat een gebaar!

Ook in Jordanië is dit váák het geval, maar lang niet altijd. Jordanië is al veel meer bekend met toerisme, met zijn trekpleisters als de Dode Zee, Petra en de Wadi-Rum woestijn. En toeristen zijn vervelend! Ze hebben geld, maar willen het over het algemeen niet zomaar geven.. Echt een vervelend volkje, die buitenlanders. En dan ook nog om service vragen. Kom nou, dat gaat zomaar niet! Nee, vooral Petra en de Dode Zee zijn bijgebleven. Vooral het recht opstaand blijven drijven, erg contra-intuitief!

We zijn nu aan het duiken in de Golf van Aqaba (Rode Zee) en vertrekken zaterdag om te overnachten in de Wadi-Rum woestijn. Dan zit Jordanië er weer op. Volgende week zijn we in Jeruzalem en Tel Aviv.

De challenge is voorbij, maar het avontuur gaat nog even verder..

Marten

Petra

We naderen Aqaba nu wel erg snel, we zijn inmiddels bij onze voorlaatste stop: Petra. Petra is bekend van de tempel, die volledig in de rotsen is gehouwen (zie Indiana Jones), maar het blijft niet alleen bij die ene tempel. Het blijkt een uitgestrekt gebied in de woestijn te zijn waar je vele oude tempels kan vinden. Morgen is het voor onze Volvo een rustdag, maar niet voor ons. Wij gaan flink aan de wandel in dit gebied en hopen ook de zon onder te zien gaan in dit gebied.

Vandaag zijn we van Madaba naar Petra gereden en staat de teller op 5000 km. Madaba staat bekend om Romeinse mozaieken en ligt dicht bij de Dode zee. Voordat we daarheen gingen, zijn we ook nog langs Mount Nebo geweest; hier zou Mozes het Beloofde Land hebben zien liggen. Dan eindelijk die duik in de Dode zee genomen (in hoeverre je dit duiken kan noemen). Ontzettend leuk om het befaamde drijfvermogen van de Dode zee mee te maken en het ligt als een heel zacht bed. Na enkele minuten begint het extreme zoute water goed pijn doen aan de ogen en is de lol er snel vanaf.

Het einde begint in zicht te komen en moeten we dus rustig aan een manier vinden om de auto officieel van Martens paspoort af te krijgen. Vanaf Turkije werd bij de grens de auto in het paspoort van de eigenaar bijgeschreven, dus je komt het land niet zo makkelijk uit zonder auto. Nu gaat een vriendelijke local ons hierbij helpen om bij een douane post de auto af te schrijven. Hopen dat dit lukt!

Overmogen is het dus zover, de finish in Aqaba! Daarna zullen wij nog 2 nachten verblijven in een resort om bij te komen, daarna gaan we het "verplichte" overnachten bij de Beduinen doen.

Groetjes, Nick

Foto`s

Helaas werkt Picasa niet echt mee, dus dan maar wat losse foto`s: