Aqaba

We zijn er. We hebben de challenge aanvaard en volbracht. Zoals Marten al eerder schreef, heeft de Volvo zich uitstekend gedragen (de teller is uitereindelijk op 5260 km komen te staan). Op de befaamde koplamp na, hebben we het zonder kleerscheuren volbracht. Er zijn andere teams die over de kop zijn geslagen in Syrië of zelfs een uitgebrande motor hebben gehad. Desalniettemin zijn alle teams (met of zonder auto) aangekomen in Aqaba.

Eergisteren was de officiële finish in het Movenpick hotel met een praatje van de Nederlandse ambassade en de groepsduik in de Rode Zee. Ik vond het werkelijk een fantastisch avontuur en heb genoten van alle culturen die de revue hebben gepasseerd. Syrië was voor mij zowel het diepte- als het hoogtepunt. De grens overgang was inderdaad een poppenkast, maar met het motto: "nu even vervelend, morgen goed verhaal" valt het nu alweer mee. Het hoogtepunt waren voor mij de lieve en oprechte Syriërs.

Zoals gezegd is de challenge volbracht en is tijdens onze reis het Erasmus MC-Sophia al begonnen met de selectie van de 10 kinderen, die mogen deelnemen aan de Hoogvliegers-NLR dag. De dag staat gepland op 18 september a.s. en hoop jullie dan ook via deze blog hierover te berichten. Bij deze wil ik graag alle sponsoren ook bedanken en ook alle mensen die de blog onderweg hebben gevolgd.

Morgen gaan we nog de Wadi Rum woestijn in, om daarna naar Israël te gaan en ons vliegtuig terug naar huis te nemen.

Groetjes, Nick

Finish!

We zijn in Aqaba. De rit is voltooid, de challenge volbracht.

Was het eigenlijk wel een uitdaging? Nee, het was een avontuur. De Volvo heeft ons geen moment in de steek gelaten en heeft ons naar de meest interessante plaatsen gebracht. Praag en Boedapest met hun haast betoverende schoonheid, maar ook het natuurschoon onderweg. Iedere dag werd de omgeving een beetje droger. Van de prachtig groene bergen in Tsjechië en Slowakije tot de hoogvlakten van Midden-Turkije en de stoffige droogten in Syrië en Jordanië. Maar er is ook heel veel cultuur voorbij gekomen. Waar kathedralen en paleizen groot goed zijn in Europa, bepalen gesneuvelde citadellen het beeld van de Midden-Oosten steden. In Syrië waren het Aleppo, Damascus en Crac de Chevaliers, in Jordanië was het Amman. Maar bovenaan staat natuurlijk – niet te vergeten – Petra! Wat een beauty! Niet alleen haar schoonheid, maar ook de omvang is overweldigend.

Maar wat blijft me nou het meest bij?

In Praag waren dat de zeer opdringerige proppers van het “Cabaret”. Jaja, cabaret.. Shows met veel vrouwen in bikini, dus. En de dancefeesten in oude kathedralen. “Tuurlijk, waarom niet? Omdat het kan!”

In Boedapest was dat de sereniteit en het druilerige weer. En natuurlijk de goulash. Maar vooral ook de onderdanigheid van de mensen in het hotel. Elk stofje in de zojuist schoongemaakte kamer, was een smet op hun blazoen. Ze kwamen dan weer in het reine door het schenken van een fles Hongaarse rode wijn.

Sofia. Tsja.. Shaslick..

En dan Istanboel. Deze stad ademt zoveel geschiedenis, maar beslist geen vergane glorie. De tijd heeft hier absoluut niet stilgestaan, maar tegelijkertijd voelt het alsof je in het oude Byzantijnse Rijk rondwandelt..

In Göreme, het bekendste plaatsje in een natuurpark in Midden-Turkije, gekenmerkt door z’n in puntvorm afgesleten witte bergen, waren het de toeristenprijzen en het gebrek aan dienstbaarheid van de mensen. De plek op zich is bijzonder en zeker een must-see, maar ze zijn zo gewend aan toeristen, dat ze het een beetje beu zijn. Reserveer je een grotkamer in zo’n berg, word je met veel stampij in het schuurtje gelegd. “I recommend you this meal, sir. Very good, very special, special of the house, sir.” Jaja, die kennen we. Die hebben jullie natuurlijk nog kant-en-klaar op de plank liggen. Maar dan toch maar bestellen. Nog nooit zo een DROGE hap gehad..!

In Syrië, daarentegen, zijn de mensen zo open en hartelijk tegen buitenlandse gasten! Ze hebben nog niet veel toerisme, en zijn ons dus nog niet zat. Ook liet ik me vertellen, dat ze worden opgevoed met de gedachte dat je reizigers altijd moet helpen. Vaak komen mensen dan dus ook spontaan op je af, om te vragen of je hulp nodig hebt. Wat een gebaar!

Ook in Jordanië is dit váák het geval, maar lang niet altijd. Jordanië is al veel meer bekend met toerisme, met zijn trekpleisters als de Dode Zee, Petra en de Wadi-Rum woestijn. En toeristen zijn vervelend! Ze hebben geld, maar willen het over het algemeen niet zomaar geven.. Echt een vervelend volkje, die buitenlanders. En dan ook nog om service vragen. Kom nou, dat gaat zomaar niet! Nee, vooral Petra en de Dode Zee zijn bijgebleven. Vooral het recht opstaand blijven drijven, erg contra-intuitief!

We zijn nu aan het duiken in de Golf van Aqaba (Rode Zee) en vertrekken zaterdag om te overnachten in de Wadi-Rum woestijn. Dan zit Jordanië er weer op. Volgende week zijn we in Jeruzalem en Tel Aviv.

De challenge is voorbij, maar het avontuur gaat nog even verder..

Marten

Petra

We naderen Aqaba nu wel erg snel, we zijn inmiddels bij onze voorlaatste stop: Petra. Petra is bekend van de tempel, die volledig in de rotsen is gehouwen (zie Indiana Jones), maar het blijft niet alleen bij die ene tempel. Het blijkt een uitgestrekt gebied in de woestijn te zijn waar je vele oude tempels kan vinden. Morgen is het voor onze Volvo een rustdag, maar niet voor ons. Wij gaan flink aan de wandel in dit gebied en hopen ook de zon onder te zien gaan in dit gebied.

Vandaag zijn we van Madaba naar Petra gereden en staat de teller op 5000 km. Madaba staat bekend om Romeinse mozaieken en ligt dicht bij de Dode zee. Voordat we daarheen gingen, zijn we ook nog langs Mount Nebo geweest; hier zou Mozes het Beloofde Land hebben zien liggen. Dan eindelijk die duik in de Dode zee genomen (in hoeverre je dit duiken kan noemen). Ontzettend leuk om het befaamde drijfvermogen van de Dode zee mee te maken en het ligt als een heel zacht bed. Na enkele minuten begint het extreme zoute water goed pijn doen aan de ogen en is de lol er snel vanaf.

Het einde begint in zicht te komen en moeten we dus rustig aan een manier vinden om de auto officieel van Martens paspoort af te krijgen. Vanaf Turkije werd bij de grens de auto in het paspoort van de eigenaar bijgeschreven, dus je komt het land niet zo makkelijk uit zonder auto. Nu gaat een vriendelijke local ons hierbij helpen om bij een douane post de auto af te schrijven. Hopen dat dit lukt!

Overmogen is het dus zover, de finish in Aqaba! Daarna zullen wij nog 2 nachten verblijven in een resort om bij te komen, daarna gaan we het "verplichte" overnachten bij de Beduinen doen.

Groetjes, Nick

Foto`s

Helaas werkt Picasa niet echt mee, dus dan maar wat losse foto`s:

Het Nabije- en Midden-Oosten in vogelvlucht

Ruim een week onderweg en alweer negen landsgrenzen gepasseerd. Voor de eerste paar dagen gold de vuistregel: hoe dieper het Nabije-Oosten in, hoe armer de landen. Dat was niet alleen te merken aan de kwaliteit van de wegen en de staat van de bebouwing, maar ook aan de vriendelijkheid van de mensen. Het verschil met het rijke Westen lijkt voor deze landen te dichtbij. Niet alleen spreken de mensen gebrekkig Engels, ze zijn ook nog eens oprecht bot. Zo was er de receptioniste in ons Bulgaarse hotelletje, die uit alle hartelijkheid ons noch aankeek, noch aansprak, en alleen functioneerde door onze sleutelkaart van onder de toonbank op de balie te gooien. Gelijksoortig gedrag bespeurden we tijdens ons eten. Dit land lijkt in een identiteitscrisis te zitten. Waarschijnlijk willen ze wel Europeanen zijn, maar ze zijn er nog niet klaar voor. Turkije, daarentegen, is een compleet ander verhaal. Zodra je de grens passeert, merk je meteen dat je in een ander werelddeel bent aanbeland. In een land vol rijkdom en trots. De mensen zijn ontspannen en alleraardigst tegen buitenlanders. Ze zijn trots op hun land en tonen graag hun kwaliteiten. Ze hoeven niet op te boksen tegen de welvarende Westerse landen of hun armere oosterburen.

Zodra je de grens met Syrië bereikt, weet je dat het niet Turkije was, dat zo’n groot onderscheid vormt met Europa. En dat Turkije niet het begin van een nieuwe wereld is. Nee, dat was in ons geval Syrië. Bij de grens moet je voor alles en nog wat in de buidel tasten... EN je hebt per definitie niet genoeg bij je. Dus je moet ergens geld gaan regelen, .... maar ze hebben geen flappentapper, accepteren geen Syrisch geld en ze moeten al helemaal niets van bankpassen hebben. Dus je moet naar de Duty Free shop om daar een deal te sluiten. Gelukkig kwamen wij een Nederlandse jongen tegen die al anderhalf jaar in Syrië woont. Hij leende ons 50 euro. “EURO’s? Dat moeten we ook niet. Ga maar ruilen voor Syrisch geld, om dat vervolgens weer te wisselen voor dollars, je carnet en verzekering te kopen, en de restanten (in SYRISCHE pecunia) dan aan ons geven.”

Eenmaal binnen zijn de mensen heel erg aardig. Overal zijn er mensen op straat, die een praatje met je willen maken. Zo was er de taxichauffeur in Aleppo. Hij woonde voor een deel van het jaar in Düsseldorf. Hij zag ons staan op straat en sprak ons aan vanuit de auto, terwijl niet alleen zijn klanten achterin, maar ook de auto’s in de overvolle straat achter hem, zaten te wachten. En hij bleef maar doorgaan met vriendelijke vragen stellen..

De grens met Jordanië was ook typerend. Om Syrië uit te komen, was meer moeite dan Jordanië binnen te komen. We zijn gisteren in Amman aangekomen, en een ding is ons duidelijk geworden. VISA is wereldwijd de meest geaccepteerde creditcard. Maar dat wisten we natuurlijk al. Nee, in Jordanië luidt de slogan anders: “VISA is de enige geaccepteerde credit card”. Zo stonden we bij het pompstation vlak na de grensovergang. Tijdens het tanken (alweer 40 liter verder) vroegen we of we met bankpas konden betalen, want we stonden met lege zakken (we moesten per slot van rekening van alles en nog wat afkopen aan de grens). Nee, geen bankpassen. “Oh, STOP, STOP!! We hebben geen cash..” Shit, hoe gaan we dit oplossen? Uiteindelijk is een jochie van het pompstation met ons meegereden naar het volgende station om daar met pas te betalen. Was het maar zo makkelijk. De geldautomaat accepteerde geen van onze passen, terwijl het Maestro en Mastercard logo er groot boven stonden. En betalen bij die pomp bleek alleen mogelijk met................. VISA!! Vervolgens zijn we naar de dichtstbij zijnde plaatselijke bank gereden om daar geld te halen. Alleen daar werkten al onze passen ook al niet. En toen geschiedde het toppunt van weigering van niet-VISA kaarten. Mijn Maestro-pas werd de eerste de beste keer door de geldautomaat ingeslikt!

We zijn nu in Amman (met buikpijn) en gaan straks naar de Dode Zee. Het avontuur gaat verder.....

Marten

Amman

Gelukkig was Marten weer redelijk van z`n buikgriep bekomen en zijn we in de loop van de middag toch vertrokken naar Jordanie. We zijn nu alweer in Amman aangekomen, de hoofdstad van Jordanie. De grensovergang was weer geen pretje, aangezien de douane van Syrie er weer eens een behoorlijk labyrint van maakte. Desalniettemin is er toch weer een warmterecord verbroken vandaag: 53 graden! 

`s Ochtends was ik alleen toch eventjes Damascus ingelopen om toch een glimp op te vangen van deze eeuwenoude stad. Damascus is toch wel meer een stad dan Aleppo en in de "Oude Stad" is veel sfeer te proeven van alle culturen. Jammer genoeg was de citadel in verbouwing, maar ik kon toch een goed beeld krijgen voordat we weer doorgingen naar de volgende bestemming.

De teller staat nu op 4700 km en we verwachten nog zo`n 400 a 500 km te moeten afleggen via de Dode Zee, Petra en uiteindelijk Aqaba.

Groetjes, Nick

PS. Het internet is niet altijd even betrouwbaar, dus niet alle foto`s komen aan.

Aleppo en Damascus

Gisteren was internet helaas niet voor handen, vandaag zijn we alweer in Damascus. In Syrie dus! Eergister hadden we de stoute schoenen aangetrokken en om 16 uur bij de douane in Syrie aangeklopt. Na 2.5 uur en zo`n 200 euro lichter, mochten we door (da`s relatief snel).

Er is in twee dagen tijd ontzettend veel gebeurd... We zijn door twee VN tanks de snelweg afgeflikkerd in Turkije, waardoor we op een binnenweg verder moesten. Vlak voor de grens, toen we onze lange broeken gingen aantrekken voor de Syriers, mochten we van de benzinepomp houder niet weggaan zonder een kopje Turske koffie mee te drinken (zie foto).

Na de grens overgestoken te zijn, kwamen we een relatief arm land met de aardigste mensen die ik ooit op reis heb ontmoet. Alle Syriers heeten je van harte welkom in hun land en vragen nieuwsgierig naar wie je bent en waar je heen gaat. Alle kinderen willen onderweg ook graag toegezwaaid worden en we zwaaien graag terug.

Zowel Aleppo als Damascus beweren de oudst bewoonde steden ter wereld te zijn, dat is ook aan alles te zien. Vele historische gebouwen van alle religies en volkeren kom je tegen. Zo hebben we de Citadel van Aleppo al bezocht, maar een kasteel van de kruisvaarders "Crac du Chevalliers", die de verdedigingspost waren voor het Heilige Land.

Vandaag zijn we dus in Damscus met zo`n 3500 km op de teller. en nog zo`n 600km te gaan (we zijn er bijna!!). Onderweg in het binnenland hebben we de 43 graden aangtikt (buiten de auto dan ;) ) en de afslag Baghdad gehad! Die hebben we maar links laten liggen.

Vermoedelijk rijden we morgen door naar Jordanie en de Dode Zee, maar dat ligt volledig aan Marten af. Hij is vandaag helaas ziek geworden door voedselvergifteging. Maar een paracetamolletje zou wonderen moeten doen.

Hopelijk tot morgen! Nick

De bosporus

Goreme

Nadat we in de ochtend nog genoten hebben van een goed Turks stoombad, zijn we relatief uitgerust om 11 uur vertrokken door de heuvels van Anatolie. We zijn via Ankara en Aksaray naar Goreme gereden, zo`n 700 km verder midden in Cappadocie. Eindleijk geen landsgrenzen over te steken.
Dit gebied staat bekend om zijn grotwoningen en juist daarom zullen we ook in een grot accomodatie overnachten, het Nirvana cave hotel. De omgeving was vandaag overwegend droog en leeg, de wegen nat (gesmolten asfalt) en ook leeg. De wegen naar Aksaray zijn niet meer al te best, maar gelukkig lang niet zo slecht als in Bulgarije.
De reis schiet nu al echt op en de teller staat op 3550 km; de Syrische grens komt nu dichterbij (overmorgen). We gaan proberen om in een keer Damascus te rijden, om daar een rustdag in te plannen om iets te zien van de oudste stad ter wereld (dat beweren ze althans).
Het is bizar hoe snel en hoeveel grote steden ons voorbij zijn geraasd. Voordat we het doorhebben zijn we weer twee landsgrenzen verder. We weten nog steeds niet wat de currency in Bulgraije is (LEV), iemand wel? Ergens is het wel jammer om niet meer onderweg te zien, maar dan duurt het nog allemaal langer.

Vandaag hebben we nog een behoorlijk stuk met andere teams gereden, 10 gozers die met vijf Renault 5 Team Delta 5 vormen (www.teamdelta5.nl) meedoen. Ondanks ze al veel problemen hadden onderweg (o.a. kapotte koppakking) liggen zij ook nog steeds op schema. Met de zes teams werden we wel getrakteerd op een kopje Turkse thee bij een lokaal tankstation.

Overmogren ligt de "beruchte" grensovergang met Syrie op het programma en ben ik benieuwd of ik jullie nog kan inlichten met een dagelijkse blog.

De voorlopige planning is nu:

Vrijdag Damsascus
Zondag Dode zee
Maandag Petra
Woensdag Aqaba

Groetjes, Nick

Op naar Cappadocie

Na een rustige ochtend gaan we zo naar Cappadocie vertrekken om daar in een grot te slapen.