Finish!

We zijn in Aqaba. De rit is voltooid, de challenge volbracht.

Was het eigenlijk wel een uitdaging? Nee, het was een avontuur. De Volvo heeft ons geen moment in de steek gelaten en heeft ons naar de meest interessante plaatsen gebracht. Praag en Boedapest met hun haast betoverende schoonheid, maar ook het natuurschoon onderweg. Iedere dag werd de omgeving een beetje droger. Van de prachtig groene bergen in Tsjechië en Slowakije tot de hoogvlakten van Midden-Turkije en de stoffige droogten in Syrië en Jordanië. Maar er is ook heel veel cultuur voorbij gekomen. Waar kathedralen en paleizen groot goed zijn in Europa, bepalen gesneuvelde citadellen het beeld van de Midden-Oosten steden. In Syrië waren het Aleppo, Damascus en Crac de Chevaliers, in Jordanië was het Amman. Maar bovenaan staat natuurlijk – niet te vergeten – Petra! Wat een beauty! Niet alleen haar schoonheid, maar ook de omvang is overweldigend.

Maar wat blijft me nou het meest bij?

In Praag waren dat de zeer opdringerige proppers van het “Cabaret”. Jaja, cabaret.. Shows met veel vrouwen in bikini, dus. En de dancefeesten in oude kathedralen. “Tuurlijk, waarom niet? Omdat het kan!”

In Boedapest was dat de sereniteit en het druilerige weer. En natuurlijk de goulash. Maar vooral ook de onderdanigheid van de mensen in het hotel. Elk stofje in de zojuist schoongemaakte kamer, was een smet op hun blazoen. Ze kwamen dan weer in het reine door het schenken van een fles Hongaarse rode wijn.

Sofia. Tsja.. Shaslick..

En dan Istanboel. Deze stad ademt zoveel geschiedenis, maar beslist geen vergane glorie. De tijd heeft hier absoluut niet stilgestaan, maar tegelijkertijd voelt het alsof je in het oude Byzantijnse Rijk rondwandelt..

In Göreme, het bekendste plaatsje in een natuurpark in Midden-Turkije, gekenmerkt door z’n in puntvorm afgesleten witte bergen, waren het de toeristenprijzen en het gebrek aan dienstbaarheid van de mensen. De plek op zich is bijzonder en zeker een must-see, maar ze zijn zo gewend aan toeristen, dat ze het een beetje beu zijn. Reserveer je een grotkamer in zo’n berg, word je met veel stampij in het schuurtje gelegd. “I recommend you this meal, sir. Very good, very special, special of the house, sir.” Jaja, die kennen we. Die hebben jullie natuurlijk nog kant-en-klaar op de plank liggen. Maar dan toch maar bestellen. Nog nooit zo een DROGE hap gehad..!

In Syrië, daarentegen, zijn de mensen zo open en hartelijk tegen buitenlandse gasten! Ze hebben nog niet veel toerisme, en zijn ons dus nog niet zat. Ook liet ik me vertellen, dat ze worden opgevoed met de gedachte dat je reizigers altijd moet helpen. Vaak komen mensen dan dus ook spontaan op je af, om te vragen of je hulp nodig hebt. Wat een gebaar!

Ook in Jordanië is dit váák het geval, maar lang niet altijd. Jordanië is al veel meer bekend met toerisme, met zijn trekpleisters als de Dode Zee, Petra en de Wadi-Rum woestijn. En toeristen zijn vervelend! Ze hebben geld, maar willen het over het algemeen niet zomaar geven.. Echt een vervelend volkje, die buitenlanders. En dan ook nog om service vragen. Kom nou, dat gaat zomaar niet! Nee, vooral Petra en de Dode Zee zijn bijgebleven. Vooral het recht opstaand blijven drijven, erg contra-intuitief!

We zijn nu aan het duiken in de Golf van Aqaba (Rode Zee) en vertrekken zaterdag om te overnachten in de Wadi-Rum woestijn. Dan zit Jordanië er weer op. Volgende week zijn we in Jeruzalem en Tel Aviv.

De challenge is voorbij, maar het avontuur gaat nog even verder..

Marten